Cherie Blair

As the Iranian government struggles to contain growing demands for freedom and democracy from its courageous people, it is flailing around trying to deflect blame for the protests. Foreign media and other countries, including Britain, have been accused of encouraging unrest. But the regime is also ­worryingly turning on all too familiar scapegoats within Iran.

Once again, followers of the Bahá'í faith within the country are in the firing line. Fresh arrests and harassment of Bahá'ís in recent days have been accompanied by increasingly extreme proclamations in the state-run media against this gentle and unifying religion. Bahá'ís find themselves once more accused of co-operating with Israel to undermine their own country.

What is even more disturbing is news that the long-delayed trial of the country's seven-strong Bahá'í leadership is about to start. Lawyers acting for the five men and two women have been told that the revolutionary court will begin to hear the case today.

The Bahá'ís have learned to treat such announcements by the court with suspicion. Their leaders have been imprisoned now for almost two years without formal charge. Their lawyers have faced continual obstruction and harassment in preparing their defence, including long periods when they have simply been refused access to their clients. Repeated delays and rescheduling of the trial are another example of the authorities' contempt for justice.

The hostile environment raises new fears that the defendants will be denied even the semblance of a fair trial. Although it is not clear, it appears the Bahá'í leadership may face unwarranted charges such as espionage for Israel and "spreading corruption on earth", which both carry the death penalty.

The continued imprisonment of the leadership has already drawn international protest. But this pressure must be stepped up. The revolutionary court system is secretive; the only chance of justice being served is for the case to be held in open court so proceedings can be independently monitored. The Iranian government will be desperate to keep this abuse of justice quiet. They must be shamed into changing their mind.

International pressure does have an impact. The storm of protest over the sham trial and severe punishment of US journalist Roxana Saberi last year forced President Ahmadinejad himself to intervene. His move led to the guilty verdict and eight-year sentence imposed by the revolutionary court being thrown out and the journalist freed.

But along with demands for a fair trial, we need to step up pressure on the Iranian government to drop the intimidation and harassment of other religious minorities, too. When leading British Bahá'ís approached me last year for advice on human rights, I was shocked to hear about the record of persecution the followers of an intrinsically peaceful faith had suffered.

The Iranian constitution may promise religious freedom but the reality is different, as the 300,000-strong Bahá'í community knows to its cost. Bahá'ís have suffered persecution in Iran since the religion was founded, in the mid-19th century. But this has been stepped up since the Islamic revolution in 1979, with the elimination of the Bahá'í faith becoming state policy. Hundreds have faced torture and execution; thousands have been imprisoned; and arrests remain common and arbitrary.

At the heart of this persecution is theology. Bahá'ís see their faith as an independent world religion that builds on the prophets and scriptures of other faiths. This is anathema to the Iranian regime, which has designated them "unprotected infidels", giving the authorities a free hand to flout legal protections.

More than six decades ago the right of every individual to freedom of thought, conscience and religion was enshrined in the Universal Declaration of Human Rights. The Bahá'ís are not asking for special privileges but just that this ­fundamental right is met.

The trial of the Bahá'í leaders should matter to all who care about human rights. In Iran, for the Bahá'í community among others, the fight for human rights has become a matter of life and death.

This may be true of the past, but what about the present - and the future? In recent times, critics have suggested that religion is on the way out. Technology and science have changed our view of the world radically, leading some to say that we've entered a new stage of human existence, without religion. Soon, they argue, it will truly be a thing of the past.

In our day and age, rumors of religion's demise seem very premature - and perhaps there's no grain of truth in them at all. Religion persists and is often on the rise, even as scientific and non-religious perspectives have become prominent. We still find religion everywhere, on television, in film, in popular music, in our towns and neighborhoods. We discover religion at the center of global issues and cultural conflict. We see religion in the lives of the people we know and love, and in ourselves, as we live out and wrestle with our own religious faith. Why does religion continue to thrive? There are many reasons, but one thing is certain: religious traditions are adaptable in important ways. For many, contemporary religion even has room for skepticism, science, and the secular, which allows it to keep going strong in our rapidly changing world.

Overall, religion is powerful and persistent, and it shows no signs of disappearing. It provokes heartfelt commitment, eloquent expression, forthright action, and intense debate. For both practitioners and observers - for everyone who wants to be informed about the world around them - religion is an intensely curious phenomenon that calls out for better understanding.

به گزارش روابط عمومي سازمان تبليغات اسلامي، دكتر محمد جواد شمس در نشست «اهل‌حق، سير تاريخي و مباني فكري» از سلسله نشست‌هاي ميز انديشه دفتر برنامه‌ريزي پژوهش‌هاي كاربردي معاونت پژوهشي و آموزشي سازمان تبليغات اسلامي با تاکيد بر اين که اهل حق به يک معنا توحيد ذات را مانند آن چه شيعه معتقد است، قبول ندارند، افزود: اهل حق اعتقاد به حلول دارند و معتقدند خداوند در دوران‌هايي در دون افراد خاصي حلول کرده و اين حلول به اسما و صفات نبوده بلکه به ذات خداوند بوده است.

وي با اشاره به اعتقاد اهل حق به تشبيه و تجسيم خداوند در توحيد صفات، تصريح کرد: اهل حق به رؤيت خداوند و ديدن او نيز اعتقاد دارند و ظهور خداوند را امري جايز تلقي مي‌کنند که اين خود نوعي شرک است چرا که عدم رؤيت از صفات سلبي خداوند است.

اين پژوهشگر حوزه اديان يادآور شد: در بحث توحيد افعال نيز اهل حق به خلقت از عدم قايل نيستند. اهل حق معتقد است عالم هستي در ابتدا به صورت يک اقيانوس اوليه بوده که خداوند در آن به عمل پرداخته و به آن شکل داده است در حالي که هيچ گاه نگفته‌اند که اين اقيانوس از کجا پديد آمده يا توسط خدا خلق شده است يا نه؛ بنابراين اهل حق به نوعي ثنويت قايل هستند که در آن خدا در کنار يک اقيانوس اوليه يا به تعبيري ماده المواد قرار گرفته است.

شمس با بيان اين که اهل حق هم در توحيد ذات، هم در توحيد صفات و هم در توحيد افعال مشکل دارند، گفت: اهل حق براي خداوند قايل به مکانند چنانکه در نامه سرانجام آمده است: «در آغاز آنگاه که نه زميني بود نه آسماني، خدا در ميان دُر و دُر در ته دريا بود»

وي افزود: در کتاب شاهنامه حقيقت در مورد آفرينش ديوان و جنيان توسط خداوند مي خوانيم: « خداوند جنيان را از يک زوج به نام مرجان و مرجانه آفريد» که چنين چيزي را ما در آيين زرتشت نيز مشاهده مي کنيم و از انديشه‌هاي مانوي نيز سرچشمه گرفته است.

شمس فرقه اهل حق را در بحث نبوت و امامت که از اصول اعتقادي مذهب شيعه است، تقريبا ساکت و بدون نظر دانست و افزود: در کتاب شاهنامه حقيقت آمده است که قرآن 32 جزء داشته است که دو جزء آن که سر مگو بود و فرقان نام داشته که اين دو جزء نزد اهل حق است؛ بنابراين اسلام پوست و اهل حق مغز است.

وي در بخش ديگري از سخنانش در مورد اعتقاد فرقه اهل‌حق در مورد معاد نيز گفت: اهل حق در اين مورد نظريه دونادون يا دون به دون را مطرح مي‌كنند كه همان تناسخ است. البته خيلي از شاخه‌هاي اهل حق واژه و لفظ تناسخ را به كار نمي‌برند و با آن مخالفت مي‌كنند در حالي كه معناي تناسخ را پذيرفته‌اند. اهل حق معتقدند كه هركس داراي هزار و يك دون يا جامه است كه در زندگي‌هاي متوالي خود آنها را يكي يكي به دست مي‌آورد كه در دون آخر يا هزار و يكمين دون، شخص ديگر در كالبد اين جهاني نمي‌گنجد.

نشست «اهل‌حق، سير تاريخي و مباني فكري» از سلسله نشست‌هاي ميز انديشه دفتر برنامه‌ريزي پژوهش‌هاي كاربردي معاونت پژوهشي و آموزشي سازمان تبليغات اسلامي 21 اسفند در سالن اجتماعات اين معاونت برگزار شد.

  قصه سرو کاشمر یا کشمر را غالباً شنیده اید سروی که روایت بود پیامبر بزرگ ایران، اشو زرتشت آن را با دست خود از بهشت آورده و در زمین کاشمر کاشته است و حکیم فردوسی در مورد آن میفرماید:

                       یکی شاخ سرو آورید از بهشت    بدروازه شهر کشمر بکشت

نياكان ما از چند هزار سال پيش دريافته بودند كه هر انسان زنده از تن، جان، روان، وجدان و فروهر (Fravahr) سرشته شده كه پويندگي و بالندگي انسان از كوشش و جوشش آن‌هاست.

فروهر از دو واژه‌ي “فره” به معني جلو، پيش و “وهر” يا ورتي به معني برنده و كشنده درست شده است و شايد بتوان گفت از نظر زندگي، فروهر بزرگترين و باارزش‌ترين جزء وجود انسان است ، چون پرتوي از هستي بي‌پايان اهورامزداست كه انسان را به‌سوي رسايي رهنما مي‌شود و وظيفه‌ي پيش‌بري و فرابري، براي انسان به برترين پايه‌ي هستي را داراست. و پس از مرگ با همان پاكي و درستي به اصل خود (اهورامزدا) مي‌پيوندد.

عبادت خدا مي‌باشد؛ چرا كه آنها عبادت خدا را به عنوان خالق كائنات منكر مي‌باشند. اكثر اين

گروه‌ها مراسم عبادي مرموزي را انجام مي‌دهند و از مواد مخدر استفاده مي‌نمايند و اين باعث

انواع فساد و تجربة تلخ براي اعضاي اين گروه‌ها شده است.

اين گروه‌ها فقط در شهرهاي بزرگ فعاليت مي‌نمايند و اين يك پديدة كاملاً شهري است. رهبران

اين گروه‌ها انتقاد از خود، توسط پيروانشان را برنمي‌تابند و بدين سبب اعضاي آنها مورد سوء

استفاده‌هاي مختلف قرار مي‌گيرند.

او کسي است که يکي از بزرگترين اديان را در جهان پايه‏گذاري کرد و به يکي از رهبران سياسي بزرگ جهان تبديل شد و اکنون پس از گذشت 13 قرن از رحلتش همچنان داراي تاثيري قوي است.

هارت معتقد است: از ديدگاه ديني به نظر مي‏رسد حضرت محمد(ص) بر نسل بشر در طول تاريخ تاثير فراواني داشته باشد همانگونه که مسيح(ع) تاثير داشت ولي حضرت محمد(ص) با حضرت مسيح تفاوت دارد زيرا مسيح بيش از آنکه رهبر دنيايي باشد رهبر ديني بود. در واقع اگر فتوحات اسلامي پيامبر اسلام را در نظر بگيريم وي بزرگترين رهبر سياسي در ميان نسلها بوده است.

وي تصريح مي کند:‌ هرگز عربها نمي‏توانستند اين چنين گسترده شوند و چنين امت اسلامي را ايجاد کنند و اگر صفاتي که در پيامبر اسلام مي‏بينيم، نبود، اين گستردگي براي کشورهاي عربي غير ممکن بود.

محققان با اسکن مغز بیش از 20 داوطلب در هنگام دعا و صحبت با خداوند اعلام کردند مغز افراد در هنگام دعا به گونه ای که در هنگام صحبت با یک دوست فعال می شود، فعالیت می کند.

 محققان دانشگاه آرهاوس دانمارک به منظور مطالعه بر روی این پدیده از داوطلبان خواستند یک بار به خواندن یک دعای مذهبی و یک بار به خواندن یک متن غیرمذهبی و اجتماعی اقدام کنند. به گفته محققان در هنگام انجام عملیات اول و خواندن دعای خداوند مخصوص مسیحیان، قسمتهایی از مغز که با مرور ذهنی و تکرار در ارتباط است، فعال شد.

طی آزمایش دوم، داوطلبان قبل از خواستن آرزوهای خود از شخصیت خیالی بابا نوئل مشغول به خواندن دعاهای شخصی خود شدند که این عمل باعث فعال سازی قسمتهایی از مغز که در هنگام برقراری ارتباط با انسانی دیگر فعال می شود، شد. این محدوده از مغز با تئوری ذهن (هشیاری از اینکه دیگران دارای انگیزه و غرض مستقل هستند ) در ارتباط نزدیک است.

بیان الادیان

رساله‌ای در شرح ادیان و مذاهب، تألیف ابوالمعالی محمدبن (نعمت بن) عبیدالله بن علی حسینی علوی، دانشمند شیعی قرن پنجم هجری. این اثر که احتمالا قدیم‌ترین کتابخانه شناخته شده در ملل و نحل به زبان فارسی است. کتاب مشتمل است بر یک مقدمه و پنج باب. با توجه به مطالبی که در مقدمه آمده، مؤلف به احتمال آن را به پادشاه زمان خود تقدیم کرده است.